75 minuten heb ik nodig om het boekje ‘Lijdenslust’ van Marcel Möring te lezen. Het zijn dan ook minder dan honderd kleine, niet al te moeilijk geschreven bladzijdes. Het is het filosofisch essay, dat speciaal geschreven werd voor de maand van de filosofie. Het overtuigt mij nauwelijks. Het leven kan het best omschreven worden als een lijdensweg, en voor die lijdensweg breekt Möring een lans. De manier om het leven te aanvaarden, is om het lijden te durven ondergaan. Hij haalt hiervoor zowel Dante’s Goddelijke Komedie als de hoofse literatuur aan, verwerpt en passant met een simpel gebaar de gelukspsychologen en schrijft een warrig stukje over de Duitse schuldgevoelens. Geluk is geen ‘issue’, de doornen en stekels van een onbegaanbare weg naar een onmogelijk doel leidt naar zelfverwerkelijking en een ‘waarachtig’ leven.
‘We kunnen wel stoppen met lijden’ zo schrijft hij in zijn slotbetoog,’ maar alleen als we accepteren dat we dan ook stoppen met waarachtig leven en een lauw-warm bestaan aanvaarden’. Het lauw-warme bestaan is volgens hem een vegetatief bestaan waarin de mens onverschillig is.
Het menselijke bestaan als collectieve lijdensweg. Het lijden als loutering. Daarmee simplificeert Möring de werkelijkheid net zo hartstochtelijk als waar hij de geluksgoeroes van beschuldigd. Het dédain waarmee hij het streven naar geluk verwerpt, vind ik gemakzuchtig. Sterker nog, ik voel mij enigszins beledigd. Want hij stelt de ‘lijdenslustige’ boven de ‘gelukszoeker’. Ik plaats mijzelf in de tweede categorie.
Ik voel een diepe liefde voor het leven. Lijden leidt volgens mij tot niets ‘wezenlijkers’ dan het ervaren van een geluksmoment. En dat dat geluksmoment niet het einddoel is, maar ergens onderweg ineens opduikt, dat ligt voor de hand. Dat maakt mij niet per definitie onverschillig of oppervlakkig. Wellicht durf ik wel de gevoelens van woede, passie, vreugde, strijd, schuldgevoel, plotselinge oppermachtigheid en twijfel allemaal een kans te geven.
Wees niet lauw-warm, wees niet onverschillig, durf te lijden, daar komt dit essay op neer.
Marcel Möring heeft een hekel aan geluk, ik heb een aversie tegen lijden. Voor mij is lijdenslust synoniem aan zelfkastijding. Aan zelfkastijding doe ik niet. Dat vind ik zinloos.

sander zweerts de jong en chris vrenken in het groothandelsgebouw