hij staat er !
de caravan voor het project "artist-in-caravan" dat sandersgeluk samen met kunstenaarsinitiatief KipVis uit Middelburg gedurende heel 2006 zal realiseren (met een festival in februari 2007), staat vanaf nu op het land van jaap verseput in zonnemaire. Elke maand zal hier een andere kunstenaar zijn intrek nemen in de caravan en werk maken dat gerelateerd is aan de omgeving van zonnemaire, zeeland

hoe krampachtig de publieke omroep ook probeert zijn drie zenders nieuw leven in te blazen, lijkt het einde nabij voor de publieke omroep zoals wij die kennen.
Ik kijk graag in de glazen bol die voortschrijdende techniek heet. De kijker wordt samensteller van zijn perfecte televisie-avond. Op internet kun je een keuze maken uit honderden programma's. Voor elk wat wils. Er zullen geen omroepverenigingen meer zijn, alleen nog maar produktiebedrijven. De kijker betaald voor wat hij wilt zien. De overheid investeert in onafhankelijke nieuwsvoorziening. Voor produkties die vernieuwend, origineel, baanbrekend zijn kan subsidie worden aangevraagd (zoals in de kunst). Bedrijven die hun produkten aan de man willen brengen (leesreclame) zullen niet meer weg komen met lusteloze spotjes, maar zullen gaan investeren in het maken van interessante televisie.
De vraag is waarschijnlijk niet of ik gelijk krijg, maar wanneer ik gelijk krijg. Tot die tijd wordt er mond-op-mond beademing toegespast op de publieke omroep. Tot de voortrazende techniek voor tv-on-demand voor iedere kijker gemeengoed is geworden. Ik ben er technisch ook nog helemaal niet klaar voor, maar in mijn gedachten kan ik haast niet wachten

De nieuwe stad-dagboek4

Een nieuwe titel voor het project Studio Klimaat. De Nieuwe Stad is poëtischer en sluit beter aan bij het project zoals wij het voor ogen hebben, namelijk met een groep diverse makers op zoek naar een nieuwe verbeelding van de stad. En daarnaast op zoek naar interessante makers waarmee wij ook in de toekomst projecten mee willen maken.

Afgelopen week werden wij voor de eerste keer geïnterviewd. Wij, dat zijn theatermaker Fransje Kraaij en ik, beeldend kunstenaar sander zweerts de jong.
Samen met journalist Rineke Kraaij vormen wij de artistieke kern van sandersgeluk en als zodanig hebben wij dit plan verzonnen en zijn we het nu aan het realiseren. Rineke interviewde ons en zal dat de komende weken blijven doen, alsmede ook de makers die aan dit project gaan meedoen.

Ik merkte hoe lastig het is om geïnterviewd te worden. Ineens hangt er een microfoon onder je neus en moet je gaan praten. Het liefst niet te twijfelend, het liefst in volzinnen, het liefst in heldere taal.
Dat viel mij enorm tegen. Ik blink al niet uit in helderheid, maar in het interview werd het alleen maar erger. Ik begon ergens een zin, kwam er niet helemaal uit, eindigde met een geheel ander verhaal dan waar de vraag over ging, kortom, ik voelde mij er erg ongelukkig over. Praten is een vak, zo blijkt maar weer.

Ik las een interessant artikel van Pieter Hilhorst in de Volkskrant van 7 augustus. Hij denkt dat sociale cohesie in een stad vooral kan ontstaan als er gedeelde belangen zijn. Initiatieven die alleen maar een ontmoeting zijn tussen verschillende culturen zijn vrijblijvend en meestal eenmalig. Hij noemt dit lieve, goedbedoelde projecten die verder irrelevant zijn in het werkelijk verkrijgen van sociale cohesie.
Ik ben het volledig met hem eens. Het doet me ook denken aan een discussie in de werkgroep kunst en cultuur van Groenlinks, waar ik onderdeel van uitmaak. Ook daar vonden we dat het nu maar eens over moet zijn met het praten over het multicultureel belang en hoe je we groepen met elkaar moesten laten integreren. Gewoon afrekenen op wat iemand kan, wat iemand maakt en hoe interessant dat is. Voor de stad in zijn geheel
Gedeeld belang vind je bijvoorbeeld terug op het voetbalveld. Iedereen doet hetzelfde spelletje, en iedereen is afhankelijk van elkaar. Geen tijd voor politieke correctheid. Iedereen neemt elkaar even serieus en als het fout gaat is iedereen boos op elkaar. Het doet er niet toe wat je achtergrond is om goed te kunnen voetballen.

Bij mij in de buurt zitten twee bakkers dicht bij elkaar, een Marokkaanse bakker en bakker Klootwijk. De mensen bij de Marokkaanse bakker en het brood is goedkoper, dus ga ik daar meestal heen. Voor het havenbrood wat ik lekker vind ga ik naar Klootwijk, want het bruine brood vind ik daar veel beter. Mijn belang is duidelijk, goedkoop, bediening, smaak. Dan kies ik. Wil de Marokkaanse bakker mij als klant houden, moeten ze goedkoop blijven en een goede service leveren, Klootwijk moet lekker havenbrood blijven maken.

Zo zie ik ook ons project de Nieuwe Stad. Als het alleen maar gaat om een multiculturele groep makers bijeen te krijgen waarmee we een project doen over de stad en daarna weer ons eigen weg gaan, zou ik mij daar nooit warm voor maken. Goedbedoeld wellicht, maar irrelevant.
Mijn achtergrond is mijn culturele bagage. Het heeft gemaakt tot wat ik nu ben. Alle makers hebben dat en gebruiken hun culturele bagage zichtbaar of onzichtbaar in hun werk. Voor dit project is die culturele bagage van belang, daarmee kunnen we een krachtig beeld scheppen van een stad dat meer is dan slechts mijn beperkte visie daarop. Het gaat om het eindresultaat, het gaat om het beste werk maken dat mogelijk is, en dat alle makers dat even belangrijk vinden. Dit project zal vooral slagen als dat idee van gedeeld belang er is. En als basis dienen voor onze kijk op de stad.

Pieter Hilhorst: “Voor de kracht van de samenleving is het noodzakelijk dat er nieuwe verbindingen, nieuwe functionele dwarsverbanden worden gelegd”. Een mooi beginsel. Daar kan ik iets mee. Jij kan iets wat ik niet kan, ik kan iets wat jij niet kan, samen kunnen we meer, beter, mooier, krachtiger.

Mocht je interesse hebben om als Rotterdamse maker aan dit project mee te werken, we zijn nog steeds op zoek naar 2 makers.

sander zweerts de jong
Info@sandersgeluk.nl

maar liefst 97.000 bezoekers kwamen af op de tentoonstelling van tekeningen van Michelangelo in het Teylers Museum in Haarlem. Een record voor dit museum.
Ik was er dit weekend, het laatste weekend van de tentoonstelling. Een dikke rij van meer dan honderd meter stond er buiten te wachten. Halverwege de rij een bordje met de tekst "wachttijd vanaf hier 1,5 uur". En het was koud.
Gelukkig was ik met mijn vader, die is tijdelijk slecht ter been en zit in een rolstoel. Heerlijk, gehandicaptenvoorrang, aparte ingang naar binnen en daar waren we. Binnen moesten we nog wel een half uur wachten voordat we eindelijk in de zaal met tekeningen mochten, maar binnen was het warm en behaaglijk. En de tekeningen, tja het is geniaal, absoluut geniaal.
Maar persoonlijk was ik er nooit twee uur voor in de rij gaan staan. Het blijft toch opmerkelijk dat sommige tentoonstellingen zo populair blijken terwijl ik soms in mijn eentje sta in bijvoorbeeld centrum witte de with, waar toch echt bijzondere dingen gebeuren. Maar ja, dat heeft nu eenmaal de naam ontoegankelijk te zijn, en dan komen de mensen niet.