In het rijtje met woorden die ik het liefst nooit meer zou willen horen:
netwerken
laagdrempelig

Ik ben nu in mijn leven een paar keer geinterviewd. Over sandersgeluk, over mezelf, of over een voorstelling. En elke keer is het toch weer onbevredigend. Gisteren mocht ik samen met Marieke den Dulk even iets komen vertellen over ons dansonderzoek paradijs, en kregen we zeven minuten. Veel te kort natuurlijk, want het kost soms gewoon tijd voordat het interessant wordt en die tijd ontbreekt op zo'n live-talkshow. Ik ben helaas niet iemand die heel goed in one-liners kan denken, ik praat een beetje terwijl ik denk en al gaande komt er een soort verhaal. Heel onhandig voor interviews.
Maar goed, geen stomme dingen gezegd, dus dat is misschien al heel wat. Onze interviewer Sophie van der Graaf deed het vond ik vrij goed, in de korte tijd die zij van de redactie had gekregen.

Eerlijk gezegd vind ik de nieuwe presentatoren Francisco van Jole en Dieuwertje Blok, die dit jaar voor het eerst de Floorshow presenteren, helemaal geen verbetering ten opzichte van de afgelopen jaren, toen Maria Heiden en Fred van der Hilst het presenteerden.

Een volledig andere sfeer, een ander toontje, veel afstandelijker. Maria en Fred waren toch een beetje tongue-in-cheek met veel gasten, een beetje onskentons, een beetje incrowd op een behaaglijke manier. Dat is wat de Floorshow aangenaam maakte om bij te zijn.
Vooral Dieuwertje Blok weet dat gevoel bij mij helemaal niet op te roepen. Neemt ze haar gasten niet serieus, bereidt ze het niet goed voor, ik weet niet wat er aan schort.
In ieder geval heeft ze het eigenlijk niet in zich om op dit moment de Floorshow te kunnen dragen, vind ik. Ze is geen sfeermaker.
Maar misschien is het gewoon wennen, voor haar, of voor mij.

• Object: t-shirt
• Materiaal: katoen
• Kosten: 1,99 euro
• Datum en tijd: zaterdag 9 april, 9 voor een
• Plaats: Zeeman Binnenwegplein, Rotterdam

• Reden dat het mij gelukkig maakt:

Soort nieuwe ontdekking dat het wijde t-shirt model voor kinderen ook gedragen kan worden door mij, alleen dan als strak t-shirt. Om dit t-shirt moet ik heel erg lachen. Zo'n suffe palmboom op een onbewoond eiland: coco beach. Het is een bepaald genre t-shirt. Het hoort bij strandvakanties. Het zou leuk zijn om zulke shirts te sparen. Een collectie shirts met ... beach. Telkens met z'n palmboom en een of andere beachnaam.

nog 13 dagen tot presentatie
Vandaag worden Marieke en ik geinterviewd bij de floorshow om over ons dansonderzoek te praten.
Het wordt het zogenaamde bargesprek, oftewel staand aan de bar, met een interviewer.
Ik ben niet zo'n staander, dus ga ik toch maar proberen een barkruk te bemachtigen. Staand kan ik niet nadenken.
Wat kan er gevraagd worden ? Wat doet een beeldend kunstenaar bij een dansonderzoek als je ook al een decorbouwer hebt ?
Is dat niet vervelend en moeizaam, met zijn tweeen een voorstelling maken ?
Hoe ziet jullie Paradijs eruit ? Is het dan zo dat we een naakte adam en eva zien, met een appel in de hand en een slang op de loer ?
Dansateliers is een werkplaats ? wat moet ik me daar bij voorstellen?
Dat soort vragen dus. Het is live te horen, voor wie er niet bij kan zijn op rotterdamstroomt
7 minuten lang. In de floorshow, cafe Floor, 15.30 uur
Rotterdam, naast de schouwburg

nog twee weken voor presentatie
Drie weken zitten er op, over twee weken presentatie.
Volgens mij hebben we allemaal zeer bruikbaar materiaal. Nu komt het erop aan om alles zo aan elkaar te lassen dat het een logisch geheel wordt.
Er zijn verschillende opties. Je kan het vrij ruw monteren, zodat je je eigenlijk alleen focust op het zo goed mogelijk krijgen van de afzonderlije stukken en je de overgangen vrij simpel houdt. Het andere uiterste is dat je er nog een grotere laag overheen legt, waardoor alles past in dit grotere verhaal. Waarschijnlijk kiezen we een beetje voor er tussenin.
Wat ik ook nog lastig vindt is de opbouw. Naar een fysiek hoogtepunt of juist afpellen tot er steeds serenere beelden overblijven ?

Ik heb het gevoel dat we de afgelopen week enorme stappen hebben gemaakt. En het is een absolute weelde dat we bij Dansateliers zoveel mogen vragen.
Kan er misschien hier nog een gat in de muur ? O nee, dit werkt niet, doe dat gat toch maar daar. De hele achtermuur is op deze manier een beetje een gatenkaas geworden.

De samenwerking tussen Marieke den Dulk en mijzelf vind ik zelf met de dag beter worden. Misschien omdat we elkaar beter aanvoelen. En misschien omdat we allebei steeds beter weten wat we willen zien. Het blijft voor mij frustrerend om te zien dat wat Marieke kan, een idee omzetten in interessante bewegingen, dat ik daar gewoonweg de expertise niet voor heb.
Maar als een samenwerking goed is, gaat het uiteindelijk er niet meer om wie wat wanneer verzint en wat wanneer ergens wat uitkomt. Dan ben je samen met de dansers gezamenlijk naar op zoek. Dat gevoel heb ik.

Nog twee weken, alles strak trekken. Er mist nog iets wezenlijks in het materiaal. Dat moeten we volgende week uitvinden. Anders wordt het een presentatie zonder echt hart.
Dat willen we natuurlijk niet

nog 16 dagen tot presentatie
gisteren hadden we echt een goede dag.
Wat we wilden bereiken was eigenlijk een soort doorbraak forceren. Maar ik wist niet zo goed hoe we dat moesten aanpakken. Dus gingen we langs bij fransje voor wat tips.
Gewoon wat handvaten. Hoe krijg je dat iemand steeds meer durft ?
Je kan niet zeggen: durf maar wat meer. Want daar zit nou juist het probleem.
Dus moet je iemand ergens via allerlei oefeningen daar brengen waar hij/zij nog niet eerder is geweest. Het was in ieder geval erg leuk om te zien dat dat echt iets vruchtbaars opleverde.
En marieke en ik zitten weer helemaal op 1 lijn qua mogelijkheden in de voorstelling. zowiezo zie ik steeds meer dat marieke echt in staat is om mooie en interessante dingen te maken met de dansers. Beelden die ik zlef nooit zou kunnen verzinnen, omdat juist de combinatie met dans dit zo speciaal maakt.
Helemaal gelukkig dus, in ieder geval voor een dag.
Vandaag komt ernst braches opnieuw kijken. En fransje en rineke, en onze vierjaars theaterwetenschappenstudent, die ons werkproces volgt. Haast een soort publiekje dus.
spannend.

nog 17 dagen tot de presentatie
Ik heb weer een slapeloze nacht. Alle mogelijkheden en probleempjes van het onderzoek malen door mijn hoofd.
Je vergeet vaak wat je al hebt aan materiaal, je denkt omdat je nog geen duidelijke richting hebt dat het heel veel los zand is. dat maakt heel onrustig.
Maar ik heb eigenlijk al hartstikke veel gezien. En we hebben al veel dingen die we kunnen uitbouwen. Vergeet dat niet. Nee nee sander vergeet dat niet.
Voor mijn eigen gemoedsrust heb ik nu even op papier een mogelijke voorstelling gemaakt op basis van het materiaal dat we nu hebben. Op papier ziet het er, afgezien van allerlei rare overgangen, eigenlijk best vrij hoopvol uit.

Voor het eerst merk ik dat er misschien wel een duidelijk smaakverschil is tussen wat ik interessant vindt en wat marieke interessant vindt aan materiaal. Ik weet het niet zeker, maar dat wordt deze week zeker duidelijk. En dan moeten we daar uitkomen.
En ik denk zeker dat we daar uitkomen, want volgens mij hebben we allebei een groot vertrouwen in elkaars expertise en de gemeenschappeljke fascinatie die we delen.
Maar samenwerken is geen vanzelfsprekendheid. Ook voor mij niet, ook al kan ik mij daar voorzichtig een kenner in noemen. In ieder geval een voorvechter van dit soort samenwerkingen, waarbij je als een duo een voorstelling maakt. Razend lastig, maar tevens een absolute weelde.

volg gewoon de

bordjes

ook in het paradijs werd het vandaag een stuk kouder

Een grote trieste dag voor vele mensen over de gehele aarde.
De paus is dood.
Hij wordt gekenschetst als een groot man.
Wellicht een groot man, maar zijn rechtlijnige kerkleer heeft weinig goeds gebracht.
Mede door zijn afkeurende woorden over anticonceptie is er veel leed in derdewereldlanden.
Iemand is nooit zelf alleen maar schuldig aan de daden van anderen.
Maar de invloed van de paus mag nooit onderschat worden.
Zijn woorden zijn voor sommige mensen wetten.
Het is jammer dat hij dood is.
Ik had gehoopt dat hij op zijn sterfbed nog voor een revolutie zou zorgen.
Dat zijn laatste woorden zouden zijn: iedereen aan het condoom.
Het heeft niet zo mogen zijn.
Hij zei amen

nog 18 dagen tot presentatie
We gaan de derde studioweek in. Een cruciale week wat mij betreft. De eerste week was vooral kennismaking, de tweede week was heel veel zoeken.
Nu moeten we echt richting gaan geven aan het geheel. Vooral ook qua sfeer.
Alles wat we nu verzinnen heeft een licht melancholische sfeer. Zachtmoedig, een beetje in slaap wiegend. De grote vraag natuurlijk is of we daar iets tegenover moeten zetten.
Iets rauws, iets heftigs, iets hards.
ik heb daar een beetje moeite mee, hoewel ik me wel heel goed kan voorstellen dat het bijdraagt aan het eindprodukt.
Maar het zit ook een beetje in het hoofd van de mens. Dat iets pas waarachtig is als er een conflict in zit.
Het is natuurlijk 1 van de wetten van theater. Je kan pas iets laten zien als je het tegenovergestelde ook laat zien. Alleen maar gelukzaligheid is een beetje nietsig, als er niet iets dreigends is. Nu valt dat in Paradijs vrij gemakkelijk op te lossen. Maar dat heeft toch te maken doordat wij de rest van het sprookje kennen. Ik wil juist de sfeer neerzetten, waar de eerste mensen puur en onbekommerd zijn.
Elke vorm van conflict of dreiging is dan eigenlijk een zwaktebod.
Met het gevaar dat het een ontzettend saaie voorstelling wordt.
Wie redt mij uit deze ondraaglijke tweestrijd ?